474 Serbische Soldaten und Polizisten, arbeiten für Internationale Organisationen

 

 

474 soldiers and policemen from Serbia in UN units

474 soldiers and policemen from Serbia in UN units
In 2013 Serbia shall send 474 soldiers and policemen to peace missions and allocate for that purpose more than 6.7 billion…»

 

 

 

The lowest recorded Serbia population support to EU

The lowest recorded Serbia population support to EU Support by Serbia citizens to country’s membership in the EU has dropped to 41 percent according to poll carried out by the Media Group for the Government’s Office for European Integration. Milan Pajevic,…»

Zypern, Rumänien, Frankreich – Die Fleisch Mafia in Aktion

Die Betrugs Banken in Zypern, von Allen genutzt, für Geldwäsche

Lebensmittelskandal in Europa Schnitt ins eigene Fleisch Pferdefleisch

 

Pferdefleisch ist etwa 80 Prozent billiger als Rind – für Betrüger führt der Handel mit dem falsch etikettierten Produkt zu Millionengewinnen. Wie über einen Drahtzieher in Holland rumänisches Pferdefleisch über französische Firmen in den Handel gelangte. Von Michael Kläsgen, Paris und Daniela Kuhr, Berlin mehr…

Griechenland, der Balkan Öl Schmuggel und der Griechische Mafia Boss: Dimitris Melissanidis

Auch den Griechen ist seit Jahren bekannt, das Griechenland vor allem von der NATO Korruptions Mafia, rund um diverse Rüstungs Betriebe, unnötigen Panzern aus Deutschland und sinnlosen U-Booten, oder Fregatten ruiniert und korrumpiert wurde. Wirtschafts Lobby Verein, traten als Steuer finanzierte Verbrecher Institute auf um diese Bestechungen auch zuermöglichen, wobei Siemens nur der kleinste Teil ist.

Der Deutsche Bank Partner: Spiro Latis, ist sowieso in jeden Betrugs Verbrechen dabei, als grösster Bau Unternehmer, Monopol Lieferant für die Marine und Tank Stellen Besitzer. Barroso Freund! Geldwäsche ohne Ende, mit den Mafia Banken, wobei die Griechenischen Banken in Albanien allein über 1 Milliarden € verloren, weil alle Papiere rund um Real Estage, gefälscht waren. Der komplette Balkan, ist unter Rot-Grün von den Deutschen total und gründlich korrumpiert worden und deren Profi kriminellen Wirtschafts Lobby Vereinen, von der Steuer finanziert. Ein Konzpet der Weltbank, des IMF, Georg Soros um Wirtschaften zuzerstören um dann billigst über die Privatisierung, das Volks Vermögen stehlen zukönnen.

Der Ex-Griechische Premier Samaras, ein billiger Mafiosi: Melissanidis persönlich bedroht mich

Der Kosovo hat nicht nur mehr Minister wie China, sondern fast so viele Tankstellen wie die Türkei, wobei alle Details des Schmuggels, sogar mit Listen, welche Firmen nicht kontrolliert werden dürfen auch in Albanien bekannt sind, wo ebenso eine enge Cooperation im Treibstoff Schmuggel besteht, wo Tank Lager ebenso den Griechen gehören. Die Finanzminister sind aktive Profiteure überall im Schmuggel und EU Steuer Betrug.

2/13/2013

Das unglaubliche Mafia Zoll System in Albanien von dem Profi Gangster: Ridvan Bode

Besetztes Land oder Mafiakratie?

Morddrohung wegen eines Berichts über Dieselschmuggel

Wassilis Aswestopoulos 14.02.2013

Griechischer Journalist nennt sein Land eine „Mafiokratie“

Telepolis traf in Athen den Journalisten und Herausgeber Leftheris Charalambopoulos. Charalambopoulos wird wegen seiner Artikel, in denen er direkt das Raffinerieunternehmen Aegean Oil des Schmuggels beschuldigt, vom Besitzer des Unternehmens, Dimitris Melissanidis bedroht. Dieses Thema, welches sogar zu einer parlamentarischen Anfrage (Viedeo mit Untertiteln) und zahlreichen Reaktionen von Kollegen aber auch des Journalistenverbands ESIEq (Meldung vom 4.2.2013) führte, gab den Anlass, Charalambopoulos über das aktuelle Griechenland zu befragen. Das lange Gespräch sollte Einblicke in die Denkweise und die Arbeitsbedingungen der griechischen Presse liefern.

Der Journalist Leftheris Charalambopoulos blickt skeptisch in die Zukunft. Bild: W. Aswestopouöos

Eine Vorgeschichte wie aus einem B-Movie

Das griechische Monatsmagazin Unfollow berichtet in seiner aktuellen Ausgabe vom 31.1.2013 über den Kraftstoffschmuggel in Griechenland. Eben dieser Schmuggel wurde seitens des Finanzministeriums als Grund vorgeschoben, um die Steuern auf Heizöl zu versechsfachen und damit Heizöl zu einem fast gleichen Preis wie Diesel zu verkaufen.

Wie viel Geld der Staat durch den Schmuggel verliert, dazu gibt es wie für Vieles im Land nur Schätzungen. Vorsichtige Analysten rechnen mit mehr als 500 Millionen Euro pro Jahr, sehr oft findet sich die Angabe von mehr als einer Milliarde Euro und immer öfter ist von mehr als zwei Milliarden Euro die Rede.

Tatsächlich könnte der Schmuggel leicht rechnerisch erfasst und über Kontrollsysteme nahezu unterbunden werden. Seit 2008 ist ein Softwaresystem mit dem Götternamen Hephaistos einsatzbereit. Damit könnten sämtliche Tankstellen im Land lückenlos überwacht werden. Allerdings sträuben sich die Mineralölmultis des Landes ebenso wie zahlreiche Tankstellenbesitzer bislang erfolgreich dagegen. Im Grunde müsste ein beliebter Schmuggeltrick durch einfachen Abgleich von Tabellen und Deklarationen recht schnell auffliegen. Denn sehr oft geben griechische Mineralölfirmen an, dass sie Treibstoff exportieren. Dieser darf dann steuerfrei das Land verlassen……….

Es sollte in diesem Zusammenhang das Finanzamt und die Medien freuen, wenn Schmuggler auf frischer Tat ertappt werden. Den Fahndern der Küstenwache gelingt dabei der ein oder andere Achtungserfolg, über den jedoch kaum in den Medien berichtet wird. So schnappte die Küstenwache Alexandroupolis am 28. Januar 2013 einen Tanker, in dessen Tanks 43.467 Liter für den Export bestimmte Brennstoffe fehlten. Der Zugriff erfolgte in den Anlagen der Firma Aegean Oil des Multimilliardärs Dimitris Melissanidis, der sich seit 1975 vom buchstäblich armen Schlucker zu einem Mitglied der Forbes-Liste der Milliardäre mauserte. Festgenommen wurde der Kapitän des Schiffes.

Über einen ähnlichen, jedoch vom Umfang her größeren Fall systematischen Spritschmuggels berichtete Unfollow in seiner aktuellen Ausgabe. Es ging unter anderem um die Firma von Dimitris Melissanidis. Dessen ungeachtet hatte Charalambopoulos auch eine weitere Familie im Visier „Ölschmuggel: Wird das Gesetz des Schweigens für die Aegean Oil des D. Melissanidis und die ELPE von S.Latsis gebrochen?“, titelte er seinen Leitartikel. Er präsentierte unter anderem einen Fall von Schmuggel, bei dem nicht nur der Kapitän eines Schiffes, sondern auch Melissanidis Bruder Iakovos als verantwortlicher Firmenmanager zu den Angeklagten zählt. Die Straftat fand 2001 statt, 2008 wurde sie entdeckt. Am Tag des Interviews, den 12. Februar 2013, wurde das Verfahren, bei dem es noch nicht zum Verlesen der Anklage gekommen ist, zum nunmehr fünften Mal auf den 1. März 2013 vertagt.

Charalambopoulos muss mit seinem Artikel, welcher die enge Verstrickung von Politik, Fiskus, Justiz und Schmugglern intensiv beleuchtet, Melissanidis gehörig auf den Schlips getreten haben. Denn per Telefon wurde ihm selbst, seiner Frau und seinen Kindern der Tod als Strafe angekündigt. Das Telefonat, welches von zwei Zeugen gehört wurde und von dem eine Tonbandaufzeichnung existiert, wurde von einem Anschluss der Firma Aegean Oil aus geführt. Der Anrufer, der einen Tag nach dem Erscheinen von Unfollow stattfand, bezeichnete sich selbst als Dimitris Melissanidis.

…….

 

http://www.heise.de/tp/artikel/38/38565/1.html


Original Video dazu aus Griechenland – Zoll Betrug, von Mafia Richtern geduldet, welche in Griechenland, nur Verfahren verzögern oder einstellen, weil man gut geschmiert ist.

Schuldenkrise: 62 Prozent der jungen Griechen haben keinen Job

Schuldenkrise: 62 Prozent der jungen Griechen haben keinen Job
Die Krise auf dem griechischen Job-Markt verschärft sich. Im November stieg die Quote auf 27 Prozent. Besonders dramatisch ist es bei den Bürgern unter 24 Jahren: Hier hat die Arbeitslosigkeit mittlerweile 62 Prozent erreicht. mehr…

Serbia – Ministers at the time of disputable cases of Mafia privatization

Government running away from disputable cases of privatization

Marijana Krkić | 11. 02. 2013. – 02:00h | Comments 0

Businessmen involved in disputable cases of privatization were frequent ‘guests’ at the police in previous weeks. The crucial question is who has given them ‘blessing’ to purchase enterprises at incredibly low prices. Responsible or not, the fact is that Aleksandar Vlahovic and Predrag Bubalo were privatization ministers while Zoran Zivkovic and Vojislav Kostunica were Prime Ministers when even twenty disputable cases of privatization from total 24 of them took place.

The Anti-Corruption Agency has done its part of the job by informing the competent bodies that the ministers in question had failed to act adequately. The ministers, however claim that the charges are ‘false’ and as Bubalo said ‘there are many reports in media in recent times that contain many lies’.

His predecessor Aleksandar Vlahovic points out that ‘the mentioned 24 disputable cases are not all cases of privatization, so the responsible people should be looked for elsewhere’.

The director of the Anti-Corruption Agency from 2001 to 2003 was Vladimir Cupic who claims that during his mandate ‘there were no omissions’ since ‘the procedure was respected in full’.

Former Prime Minister Mirko Cvetkovic was director of the Privatization Agency from 2003 to 2004.

Ministers at the time of disputable cases of privatization:

Aleksandar Vlahovic, privatization minister from 2001 to 2004,
(Zoran Djindjic Prime Minister from 2001 to 2003, Zoran Zivkovic Prime Minister from 2003 to 2004).

Aleksandar Vlahović

The disputable cases:

1. Jugoremedija (2002), people involved: Jovica Stefanovic, owner of the ‘Jaka 80’, Zlatko Markovic former ‘Jugoremedija’ director, Olga Antic the ‘Nini’ director,
2. The “Vecernje novosti’ illegal registration of the ‘NIP Kompanija Novosti’ shareholding company into the Trade Court Register (2002) and problematic overtaking of shares in 2005 and 2006. Individual involved Milan Beko.
3. Keramika Kanjiza (2002), individuals involved Milan Lukic, Zivorad Vojinovic
4. Veterinary Institute (2002), individual involved Dragan Djuric,
5. Sartid (2003) – Aleksandar Vlahovic, Nemanja Kolesar, Goran Kljajevic, Dusan Marcicevic, Zivomir Novakovic.
6. Tehnohemija (2003) – Veljko Zizic, Milan Beko.
7. Export of sugar (2003) – ‘MK Commerce’, Miroljub Labus then deputy Prime Minister
8. Putnik (2003) – Srba Ilic owner of the ‘Uniworld Holdings Limited’
9. Serbia Tourist (2003) – Srba Ilic owner of the ‘Uniworld Holdings Limited’.
10. Srbolek (2007) – Jovica Stefanovic
11. Trudbenik Construction (2008) – Dragan Kopcalic owner of the ‘Montera’

Predrag Bubalo, privatization minister 2004-2007
(Vojislav Kostunica Prime Minister 2004-2008)

Predrag Bubalo

Disputable cases:
1.ATP Vojvodina (2004) – Ilija Devic owner of ATP Vojvodina, Maja Gojkovic, Lidija Tadic, Aleksandar Jeftic director of JP Urbanism,
2.Sinvoz (2004) – Nebojsa Ivkovic
3.Nacionalna stedionica (2004) – Vuk Hamovic, Vojin Lazarevic, Mladjan Dinkic (then governor of the NBJ),
4.Problem regarding shares of the Vecernje novosti,
5.Mobtel (2005) – Bogoljub Karic owner of the Mobtel
6.C Market (2005) – Slobodan Radulovic, Milan Beko, Miroslav Miskovic, Danko Djunic
7.Port of Belgrade (2005) – Milan Beko, Predrag Bubalo (then minister of economy), Miodrag Djordjevic, Milko Stimac,
8.Zastava elektro (2006) – Ranko Dejanovic,
9.Azotara Pancevo (2006) – Radosav Vujacic (Srbijagas president), Victoria Logistics, YU Point (owner Zoran Drakulic) Inway (owner Predrag Rankovic Peconi)
10.Srbolek (2007) – Jovica Stefanovic
11.Trudbenik (2008) – Dragan Kopcalic
Mladjan Dinkic (minister of economy 2008-2011)
Nebojsa Ciric (minister of economy 2011-2012)
(Mirko Cvetkovic Prime Minister 2008-2012)

Mlađan Dinkić

Disputable cases:
1.Prosveta (2009) – Media II d.o.o. – Dejan Pantovic, Teodora Pantovic
2.Del Real conversion (2010) – Miroslav Miskovic
3.Nuba (2010) – Oliver Dulic (ecology minister), Zoran Drobnjak (Putevi Srbija director)
4.Concession for Horgos-Pozega Highway (2012) – Velimir Ilic (minister for capital investments)

Directors of Privatization Agency:

1. Vladimir Cupic2001-2003
2. Mirko Cvetkovic2003-2004
3. Branko Pavlović2004
4. Miodrag Djordjevic2004-2006
5. Vladimir Galic2006-2007
6. Vesna Dzinic2007-2009
7. Vladislav Cvetkovic2009

bllic

Die EU und der Kosovo: Profi Gangster Bajram Rexhepi, will seine Beute von 2 Millionen € behalten

Die EU will Aufklärung, über die 2 Millionen € gestohlenen Gelder durch die Bande des Kosovo Innenministers. Top war dann noch, das Bajram Rexhepi, die Österreichischen Bundesdruckerei die Lizenz für das Pass drucken entzog.

Ob Frau Lunacek das kapiert?: Albanische Banditen, geben nie die Beute her, was bei dem rein kriminellen Enterprise der Kosovo Regierung einer Tradition des Banditen Tums folgt.

Aufklärung zu fordern, ist ein EU Comedy Show!

Bajram Rexhepi: von Beruf Arzt

Wo bleibt die Österreichische Staatsanwaltschaft, um gegen die Bundesdruckerei zu ermitteln, weil man 10 % Bestechungsgeld vereinbart hatte.

Profi Gangster Bajram Rexhepi, entlaesst zur Show, seine beiden Berater Enver Orucaj und Rafet Rama

Albanian passports for Kosovans
12/02/2013

 

Albanian passports for Kosovans

A few days after the European Parliament’s Commission on Foreign Affairs approved the Resolution for Kosovo, the European MP Ulrike Lunacek visited Prishtina to introduce it.

The EU Parliament rapporteur declared that Kosovo has made great progress in the EU path, and reminded that the resolution asks Spain, Greece, Slovakia, Romania and Cyprus to recognize Kosovo’s independence.

Lunacek declared she is glad that some EU states imposed Serbia the condition to remove the parallel structures in northern Kosovo before the membership negotiations can take place.

“I am very pleased that some EU countries are very strict on this matter. They told Serbia that if the parallel structures will not be remove, especially the ones regarding security and the judiciary, Serbia will be unable to start the EU negotiations”, Lunacek declared.

On the other hand, Lunacek asked the Kosovo authorities to do more in the fight against organized crime and corruption.

As for the visa free movement, she said that Kosovo must earn it through hard work. She mentioned the concerns raised by the EP on the declarations launched by Albania’s Prime Minister’s, who he promised to give Albanian passports to Kosovo citizens.

“I know that there have been some concerns at the European Parliament about Sali Berisha’s declarations, who promised to give Albanian passports to the Kosovo citizens because the same thing is happening in other countries, such as Romania with Moldavia. The passports are given to citizens of countries that are close and speak the same language. There have been the same concerns about Albania. My position doesn’t cover Albania and I cannot exactly say who is talking with Albania’s government for this issue, but I can only say that there are concerns”, Lunacek declared.

Asked about the passport scandal in Kosovo and if there is another country where the Minister still holds his position after such a scandal, Lunacek declared that the EU also has ministers who keep their positions, but the most important thing in this case is to discover what happened with the money and find those who are responsible.

Lunacek praised the dialogue held in Brussels, and for the last meeting between the Presidents of Kosovo and Serbia she said that is something that should not be under evaluated.
http://www.top-channel.tv/english/artikull.php?id=8246

Amerikaner, Deutsche, Österreicher und als Start Motor Kouchner, haben die Korruption, Betrug im Kosovo zum Standard eingeführt. Tracey Jacobson und die Fortsetzung der US kriminellen Orgien bei der Privatisierung im Kosovo

Die Langzeit zuständige EU Politikerin: Doris Pack, schüttelt nur noch den Kopf, das auch gegen die größten Deutschen Verbrecher, keine Verfahren eröffnet werden, obwohl der Computer des Ex-UNMIK Chefs: Joachim Rückers, von einer UN Sonder Einheit beschlagnahmt wurde. Er ist heute Schwedischer Botschaft, für die Medien nicht erreichbar.                                                             Auszug:

l. In diesen zehn Jahren ist die Korruption gewachsen, sie wurde nicht bekämpft”. Es gebe unter anderem “Tausende von Fällen (…) von Kriminellen, die noch nicht vor Gericht gestellt wurden”. Sämtliche Chefs der Besatzungsverwaltung UNMIK, die laut Pack der faktischen Unterstützung von Korruption schuldig sind, stammten aus EU-Staaten, allein zwei davon aus der Bundesrepublik. Deutschland ist der Staat, dem stets der größte Einfluss auf die UNMIK-Verwaltung zugeschrieben wurde.[12] (PK) ……………………………  http://www.nrhz.de/flyer/beitrag.php?id=14827

EULEX: Europäischer Rechnungshof Vernichtendes Urteil über EU-Mission im Kosovo

Jetzt ist Brüssel Schuld, das man keine Visa Freiheit erhält, Thaci spricht von 2 Standards.

Eine vollkommen korrupte, dumme und kriminelle Regierung

Thaci hat nicht einmal die Bildung von einem Ziegenhirten, keinen Beruf gelernt, sondern war immer nur als Krimineller unterwegs, wobei seine Karriere als Apfel Dieb anfing, über Tirana ging, wo er seinen Zimmer Nachbarn ermordet Herrn Uka und die Akte in der Staatsanwaltschaft spurlos verschwand.

Roberto Saviano, über Wahlen fälschen und Stimmen Kauf – Quel voto di scambio che uccide la democrazia

Der bekannte Mafia Jäger:  Roberto Saviano, erklärt in allen Details, wie in Italien, aber identisch im Balkan, das Wahlen fälschen funktioniert, der Stimmen Kauf und über die automatischen Wahl Stimmen Zähl Maschinen auch funktioniert.

Quel voto di scambio che uccide la democrazia

Riparte il mercato delle preferenze, ecco come si controlla. Schede ballerine e voti a 50 euro. Così mafia e ’ndrangheta fanno eleggere i loro candidati

di ROBERTO SAVIANO

Lo leggo dopo


UNA parte consistente di Italia vota politici che poi disprezza. Una fetta consistente di voti viene direttamente controllata con un meccanismo scientifico e illegale. Il più importante e probabilmente il più difficile da analizzare, quello con cui i partiti evitano sistematicamente di fare i conti: il voto di scambio. A noi sembra di vivere in attesa di un perenne punto di svolta e in questo clima di incertezza siamo portati a pensare che il disagio creato dalla crisi economica, dalla corruzione politica, dalla cattiva gestione delle istituzioni, da venti anni di presenza di Berlusconi non potrà continuare ancora a lungo. Gli osservatori internazionali continuano ad augurarsi che gli italiani prenderanno finalmente coscienza di ciò che gli è accaduto, di tutto quello che hanno vissuto. E prenderanno le dovute misure. Che ne trarranno le giuste conseguenze. Che non cadranno negli stessi errori, nelle stesse semplificazioni. Ci si convince sempre di più di essere a un passo dal cambiamento perché le persone ovunque – in privato e negli spazi pubblici: dai bus ai treni, dai tram ai bar, dai ristoranti a chi viene intervistato in strada – appaiono stanche, disgustate. Vorrebbero fare piazza pulita, ma si trovano al cospetto di un sistema che ha tutti gli anticorpi per rimanere immutabile. Per restare sempre uguale a se stesso. Per autoconservarsi.

Esistono due tipi di voto di scambio. Un voto di scambio criminale ed un voto di scambio che definirei „acceleratore di diritti“. In un paese dai meccanismi istituzionali compromessi, la politica diventa una sorta di „acceleratore di diritti“, un modo – a volte l’unico – per ottenere ciò che altrimenti sarebbe difficile, se non impossibile raggiungere. Per intenderci: ci si rivolge alla politica per chiedere, talvolta elemosinare favori. Per pietire ciò che bisognerebbe avere per diritto. Mentre altrove nel mondo si vota un politico piuttosto che il suo avversario per una visione, un progetto, perché si condividono i suoi orientamenti politici, perché si crede al suo piano di innovazione o conservazione, qui da noi – e questo è evidente soprattutto sul piano locale – non è così. In un contesto come il nostro, programmi e dibattiti, spesso servono a molto poco servono alle elite, alle avanguardie, ai militanti. A vincere, qui da noi, è piuttosto il voto utile a se stessi.

IL DISPREZZO PER LA POLITICA
In breve, una grossa fetta di Italia che nei sondaggi e nelle interviste si esprime contro vecchi e nuovi rappresentanti politici, spesso vota persone che disprezza, perché unici demiurghi tra loro e il diritto, tra loro e un favore. Li disprezza, ma alla fine li vota. Questo meccanismo falsa completamente la consultazione elettorale. Perché a causa della sfiducia nella politica, pur di ottenere almeno le briciole di un banchetto che si immagina lauto e al quale non si è invitati, si è pronti a dare il proprio voto a chi promette qualcosa o a chi ha già fatto a sé o alla propria famiglia un favore. I vecchi potentati politici anche se screditati oggi possono contare su centinaia di assunzioni pubbliche o private fatte grazie alla loro mediazione e da questi lavoratori avranno sempre un flusso di voti di scambio garantito. In questo senso è fondamentale votare politici di navigata presenza perché sono garanzia che quel diritto o quel favore promesso verrà dato. In questa campagna elettorale, come nelle scorse, non si è parlato davvero di come „funziona“ il voto di scambio, di come l’Italia ne sia completamente permeata. La legge recentemente approvata in materia di contrasto alla corruzione, sul punto, è assolutamente insufficiente. L’elettore, promettendo il proprio voto, ha la sensazione di ricavare almeno qualcosa: cinquanta euro, cento euro, un cellulare. Poca roba, pochissima: in realtà perde tutto il resto. La politica dovrebbe garantire ben altro. La capacità effettiva di ripensare un territorio, non certo l’apertura di un circolo per anziani o un posto auto. In cambio di una sola cosa, il politico che voti ti toglie ciò che sarebbe tuo diritto avere.

Ma è ormai difficile far passare questo messaggio, anche tra gli elettori più giovani. Sembra tutto molto semplice, ma è difficile far comprendere a chi si sente depauperato e privato di ogni cosa che il modo migliore per recuperare brandelli di diritti non è svendere il proprio voto per un favore. È tanto più difficile perché spessissimo ciò che l’elettore si trova costretto a chiedere come fosse un favore, sarebbe invece un suo diritto, il cui adempimento non è impedito, ma è fortemente (e a volte artificiosamente) rallentato dal mal funzionamento delle Istituzioni. Qui non si sta parlando di persone che truffano o di comportamenti sleali, ma di chi ha difficoltà a vedersi riconosciuta una pensione di invalidità necessaria a sopravvivere, o l’assegnazione di un alloggio popolare piuttosto che un posto in ospedale cui avrebbe diritto. Il disincanto si impossessa delle vittime delle lentezze burocratiche, che presto comprendono che per velocizzare il riconoscimento di un diritto sacrosanto devono ricorrere al padrino politico, cui sottostare poi per un tempo lunghissimo, a volte per generazioni, come accadeva con i vecchi capi democristiani in Campania e nel Sud in generale. Lo stesso accade talvolta per l’ottenimento di una licenza commerciale o per poter ottenere i premessi necessari alla apertura di un cantiere. Diritti riconosciuti dalla legge il cui esercizio, da parte del cittadino, necessita di una previa mediazione politica. E la politica di questo si è nutrita. Di questo ricatto. Ribadisco: non sto parlando di chi non merita, di chi non ha i requisiti, di chi sta forzando il meccanismo legale per ottenere un vantaggio, ma di chi avrebbe un diritto e non è messo in condizione di goderne.

Questo muro di gomma ostacola qualunque volontà di rinnovamento, poiché a giovarne nell’urna sarà sempre e soltanto il vecchio politico e la vecchia politica, non il nuovo. Il vecchio che ha rapporti. Per comprendere i meccanismi di voto di scambio, la Campania è una regione fondamentale, insieme alla Sicilia e alla Calabria. Da sempre, dai tempi delle leggendarie campagne elettorali di Achille Lauro, che dava la scarpa sinistra prima del voto e quella destra dopo. Ma nel resto d’Italia non si può dire che le cose vadano diversamente. Insomma, il meccanismo è rodato, perfettamente rodato e si interrompe solo quando il proprio voto viene percepito come prezioso, come importante per il cambiamento, tanto che non te la senti di svenderlo anche per ottenere ciò che per diritto ti sarebbe dovuto. E ancora una volta, questa campagna elettorale, in pochissimi ambiti si sta declinando sulle idee, quanto piuttosto su un generico rinnovamento a cui il Paese non crede. Più spesso si risponde con rabbia: tutti a casa, siete tutti uguali. L’allarme consistente sul voto di scambio in queste ore è in Lombardia.

A SPESE DEGLI ELETTORI
Ma su chi accede alla politica distrattamente, fa leva il politico di vecchio corso, pronto a riceverti nella sua segreteria e a mantenere la promessa fatta a carica ottenuta. Il politico che non dimentica perché ha un apparato che vive a spese degli elettori, un apparato che è un orologio svizzero: unica cosa perfettamente funzionante in una democrazia claudicante. Ecco perché è sbagliato sottovalutare la capacità berlusconiana non di convincere, ma di riattivare e di rendere nuovamente legittima questa capacità clientelare. Berlusconi non va in tv convinto di poter di nuovo persuadere, ma ci va con la volontà di rinfrescare la memoria a quanti hanno dimenticato la sua capacità di ricatto. Ci va per procacciarsi i numeri sufficienti a garantire, ancora una volta, la totale ingovernabilità del Paese. Ci va perché sa che ingovernabilità significa poter di nuovo contrattare. Quindi ecco le solite promesse: elargirà pensioni, toglierà tasse e, se anche non ci riuscisse, chiuderà un occhio, strizzandolo, a chi non ne può più. Berlusconi va a ribadire che gli altri non promettono nulla di buono. A lui non serve convincere di essere la persona giusta. A lui basta convincere i telespettatori che gli altri sono l’eterno vecchio e lui l’eterno nuovo. Nel momento in cui, quindi, non esiste un’idea di voto che cambi il paese, riparte il meccanismo della clientela. Dall’altra parte, la sensazione è che si preferisca campare di rendita. I „buoni“ votano a sinistra. E su questi buoni si sta facendo troppo affidamento. Della pazienza di questi buoni si sta forse abusando. Se, intercettando un diffuso malcontento, Berlusconi promette la restituzione dell’Imu e un condono tombale, dall’altra parte non si fanno i conti con una tassazione ai limiti della sopportazione. Da un lato menzogne, dall’altro nessuna speranza, silenzio. E i sondaggi rispecchiano questa situazione. Rispecchiano quella quantità abnorme di delusi che solo all’ultimo momento deciderà per chi votare e deciderà l’esito. E su molti delusi il voto di scambio inciderà negli ultimi giorni.

Ogni partito in queste elezioni, come nelle precedenti, ci ha tenuto a conservare i suoi rapporti clientelari. Ecco perché gli amministratori locali sono così importanti: sono loro quelli che possono distribuire immediatamente lavoro. È nel sottobosco che si decidono le partite vere, che si fanno largo i politici disinvolti, quelli che risolvono i problemi spinosi, permettendo a chi siede in Parlamento di evitare di sporcarsi. E qui si arriva al voto di scambio mafioso che segue però logiche diverse. Le organizzazioni, nel corso degli anni, hanno cambiato profondamente il meccanismo dello scambio elettorale. Il voto mafioso degli anni ’70 e ’80 era in chiave manifestamente anticomunista, tendeva a considerare il Pci come un rischio per l’attenzione che dava al contrasto alle mafie sul piano locale, ma soprattutto perché toglieva voti al partito di riferimento, che è a lungo stato la Dc. Lo scopo era cercare di convogliare la maggior parte dei voti sulla Democrazia cristiana, voti che il partito avrebbe ottenuto ugualmente – è importante sottolinearlo – ma il ruolo delle organizzazioni era fondamentale per il voto individuale. Diventavano dei mediatori imprescindibili. Carmine Alfieri e Pasquale Galasso, boss della Nuova Famiglia, raccontano di come negli anni ’90 non c’era politico che non andasse da loro a chiedere sostegno perché quel determinato candidato potesse ottenere una quantità enorme di voti. La camorra anticipava i soldi della costosa campagna elettorale per manifesti, per acquistare elettori, soldi che il partito al candidato non dava. In cambio i clan sarebbero stato ripagati in appalti.

Mister 100 MILA VOTI
La storia di Alfredo Vito „Mister centomila voti“, impiegato doroteo dell’Enel che prende negli anni ’90 più voti di ministri come Cirino Pomicino e Scotti, applica una teoria che fa scuola al suo successo. „Do una mano a chi la chiede“: ecco la sintesi della logica che condiziona la campagna elettorale. I veri mattatori delle elezioni non erano – e non sono – quasi mai nomi conosciuti sul piano nazionale, ma leader indiscussi sul piano locale. Questo dà esattamente la cifra di cosa poteva accadere, della capacità che le organizzazioni avevano di poter convogliare su un determinato candidato enormi quantità di voti. E non è la legge elettorale in sé a poter ostacolare gli esiti nefasti del voto di scambio, che è frutto evidentemente di arretratezza economica e quindi culturale. La dimostrazione di questa sostanziale ininfluenza è data dal fatto che, se da un lato la selezione operata dai partiti non consente al cittadino di poter scegliere i propri rappresentanti, favorendo viceversa il „riconoscimento di un premio“ per chi si è sobbarcato il gioco sporco dello scambio elettorale a livello locale, dall’altro, la scelta diretta del candidato – in un sistema che rifugge la trasparenza quasi si trattasse di indiscrezione – trasforma la competizione elettorale in una mera questione di budget, nella quale la capacità di acquisto dei voti diviene determinante.

Oggi, la maggior parte delle organizzazioni criminali sostengono anche candidati non utili ai loro affari, semplici candidati che hanno difficoltà a essere eletti. Vendono un servizio. Vai da loro, paghi e mettono a tua disposizioni un certo numero di voti (emblematico il caso di Domenico Zambetti, che avrebbe pagato 200 mila euro per ottenere 4 mila voti alle elezioni del 2010).

…..

http://www.repubblica.it/politica/2013/02/11/news/saviano_voto_di_scambio-52375359/

Roberto Saviano flet për mënyrën sesi mafia kontrollon votimet. Çuditërisht, fiks si tek neve!

 

Roberto Saviano në një shkrim te La Repubblica të titulluar “Quel voto di scambio che uccide la democrazia” (ajo votë e këmbyer që vret demokracinë), flet për mënyrën sesi mafia zgjedh njerëzit e vet. Mekanizmi i manipulimit është shumë i thjeshtë. Shkruan Saviano:

“…Dhe pastaj është mekanizmi bazë me të cilin kontrollohen votat dhe secila votë blihet, me metodën e „fletës së votimit balerinë“.Votuesi i cili dëshiron të shesë votën e vet shkon tek ai që e blen votën dhe merr një fletë votimi të plotësuar por  të rregullt (të dalë nga pika e votimit) e fut në xhep dhe shkon në qendrën e votimit, paraqet kartën e identitetit, dhe merr letrën e rregullt të votimit. Në kabinë, këmben fletën që mori me fletën e rregullt e të plotësuar që ka në xhep. Lë kabinën e votimit dhe voton në fletën e votimit të plotësuar që më parë. Pastaj ikën, me letrën bosh të votimit në xhep. Kthehet tek blerësi i votës, i jep fletën bosh e të rregult të votimit që ka në xhep, dhe merr paratë. 50 €, 100 €, 150 € ose një telefon celular. Ose një vend pune, nëse është me fat. Vota që ai dorëzoi do të mbushet dhe do i jepet e plotësuar votuesit të rradhës që do të shesë votën. Ai do të bëjë të njëjtën gjë e do të kthejë një fletë bosh. Në një zinxhir shitjeje të votës, pa fund. Kështu kontrollohet vota. Askush nuk thotë asgjë në lidhje me këtë mekanizëm, për fletën e votimit “balerinë” nuk është folur fare në debatin elektoral. Edhe pse kjo është më e rëndësishme se debati për taksat, për reformat tatimore më efektive, e madje edhe më e rëndësishme se masat ekonomike…”

Fiks si tek neve. Vetëm se tek neve nuk konsiderohet si punë e “mafias”.

 http://respublica.al/artikuj/2013/02/11/roberto-saviano-flet-per-menyren-sesi-mafia-kontrollon-votimet-cuditerisht-fiks

Activists rallied on Saturday in front of Tirana’s main court

Mafia Judge  : Bensik Hoxha

Washington Post and the Mafia judge: Besnik Hoxha in Albania

Berisha Justiz mit Besnik Hoxha

11 Feb 13
Albania Activists Protest Fatal Riot Verdict

Activists rallied on Saturday in front of Tirana’s main court, protesting against the acquittal of senior officers accused of killing three protestors in the January 21, 2011 riots.

Besar Likmeta

BIRN

Tirana

Political commentator, Andrea Stefani, speaking duing the rally | Photo by : Besar Likmeta

“We are sounding the alarm that the justice system is being held hostage by an autocratic system,” a political commentator, Andrea Stefani, told the rally.

“Under the dictates of the regime, the court has told Albanians that the victims deserved to die,” he added.

Blendi Salaj, a popular Tirana blogger and radio host, said the verdict was shameful.

“They are trying to tell us through their ruling that donkeys fly, like in fairy tales,” he said. “However, their verdict for the murders won’t fly, because this is not justice,” Salaj added.

The controversial court ruling dealt with the aftermath of a protest held in Tirana two years ago.

An anti-government demonstration turned into a riot when several hundred opposition marchers attacked a police barricade set up to protect the office of Prime Minister Sali Berisha, using sticks, stones and Molotov cocktails.

Police responded with tear gas and water cannons, and later the Republican Guard used live ammunition fire.

Tirana District Court on Thursday rejected murder charges against General Nrea Prendi, former head of the Republican Guard, and Agim Llupo, former chief of staff of a special unit of the Republican Guard, arguing that there were was insufficient evidence to convict them.

According to prosecutors, Llupo aimed at, and shot dead, two protesters during the January 2011 rally, while Prendi shot with his pistol toward the crowd 11 times, killing one person. Four protesters in total died in the rally and seven others were wounded, including a TV reporter.

Berisha has repeatedly called the protest a failed coup attempt, and has vowed to punish those responsible. The opposition Socialists, who supported the protest, maintain that Berisha turned a peaceful rally into a bloodbath.

The protest on Saturday was organized by Mjaft, a Tirana-based rights group. Activists unveiled a banner, showing Berisha manipulating the two guardsmen and the three judges who freed them like puppets.

Aldo Merkoci, one of the leaders of Mjaft, said the acquittal should raise alarm bells about the rule of law in Albania.

“Albania’s political class is abusing the justice system,” he said. “We the citizens should see what’s going on in the eye and serve as a barrier toward such miscarriages of justice,” he concluded.

http://www.balkaninsight.com/en/article/albania-activists-protest-deadly-riot-verdict


Der Vorsitzende Richter Besnik Hoxha, war zuvor 12 Jahre Richter in Shkoder, wo es noch nie eine Justiz gegeben hat, und ein Sprengstoff Anschlag wurde auf ihn vor Jahren verübt. In Tirana wurde er gesehen, mit einem Porsche Cayenne mit gefälschten US Nummern Schildern, was ein Marken Zeichen der Albaner Mafia ist, ebenso mit einem Cadillac,

2/10/2013

Der “Justiz Skandal“: der Ex-Präsident Alfred Mosiu und das auffällige Schweigen des Kresniq Spahiu

Oliver Schmitt: Nuk ka vijimësi iliro-shqiptare, mungojnë faktet

EKSKLUZIVE/Oliver Schmitt: Nuk ka vijimësi iliro-shqiptare, mungojnë faktet

NGA: BEN ANDONI

10 Shkurt 2013 – 10:46 |
TIRANE-Esseja e fundit ‚Shqiptarët‘ është një kontribut vetjak i historianit të njohur zviceran Jens Schmitt për të hedhur dritë mbi historinë e shqiptarëve. E konceptuar në këtë mënyrë, ajo ka pasur si qëllim kryesor vendosjen në një rrafsh ballkanik të historisë së shqiptarëve. „Unë shpresoj se ky studim do të konsiderohet për çfarë ai përfaqëson: një përpjekje për t’ju përgjigjur pyetjeve shkencore. Fatkeqësisht, ky lloj studimi është për momentin paksa i vështirë në Ballkanin shqiptar për shkak të politizimit të tij. E nuk është vetëm teoria shqiptare e vazhdimësisë iliro-shqiptare, por është gjithashtu edhe mohimi i autoktonisë shqiptare në Ballkan nga grupe nacionaliste në vendet fqinje“, përgjigjet ai ekskluzivisht për „MILOSAO“.

Intervista ka marrë shumë kohë. Është konceptuar, është drejtuar, është marrë, është përkthyer dhe sërish është kthyer pas për korrigjime.

Z. Schmitt, faleminderit që pranuat të intervistoheshit nga ne. „Shqiptarët“ tuaj, ende nuk kanë pasur përballje „të egër“ nga kritika shqiptare, siç ndodhi me „Skënderbeun“. Megjithatë, thjesht nga tharmi i saj besohet se do ketë „probleme“. Ju kanë shqetësuar këto reagime zakonisht?
„I gjithë debati prej publikimit të ‚Skënderbeut‘ shpalos modele shumë komplekse të interesave politike dhe kulturore. Unë nuk kam ndërmend të komentoj shumë rreth kësaj sepse mendoj që publiku shqiptar është i familjarizuar me momentet kyçe të diskutimit si dhe motivet dhe interesat e tyre. Por unë mbeta shumë i habitur nga fushata ekstremisht agresive kundër mikut tim të ndjerë Ardian Klosi. Mendoj se brezat e ardhshme të studiuesve e intelektualëve do të jenë në gjendje të gjykojnë si duhet mbi integritetin moral të atyre pjesëtarëve të elitës politike dhe veçanërisht asaj kulturore të cilët e ’sulmuan‘ këtë njeri të madh kur ishte gjallë dhe pastaj e nderuan kur ai vdiq“.

Ka pasur gjithmonë teori të historianëve shqiptarë për vijimësinë iliro-shqiptare. Si e shikoni juve personalisht këtë vijimësi, të argumentuar apo hipotetike?
„Së pari, dua t’ju bëj një vërejtje, e cila ka të bëjë me të gjithë intervistën: pyetjet që ju bëni janë shumë komplekse dhe është shumë e vështirë që ato të zvogëlohen në përgjigje të shkurtra. Unë, gjithsesi, do të përpiqem të kujtoj lexuesin se nuk ka përgjigje të thjeshta, dhe shumë probleme janë akoma të diskutueshme e shumë përgjigje nuk mund të jenë më shumë se komente hyrëse për këto debate studimore. Jam përpjekur të shpjegoj ne libër qëndrimin e sotëm të studiuesve të huaj. Ekziston një konsensus për sa i përket teorisë së vazhdimësisë Iliro-Shqiptare, sipas të cilës kjo vijimësi nuk mund të provohet për shkak të mungesës së gjurmëve të mjaftueshme të gjuhës ilire. Po ashtu ekziston një konsensus mbi proto- shqiptarët, një term përcaktues për të përshkruar folësit e formës së lashtë shqiptare – që jetonin atëherë në Antikitet në një zonë, e cila përmblidhej nga zona e hinterlandit të Shkodrës e deri në Kosovën e sotme dhe Maqedoninë Qendrore. Qarkullojnë ide të ndryshme rreth vendndodhjeve të proto-shqiptarëve në zonën e Jugut të Shqipërisë së sotme. Kështuqë, kur mendoj mbi baza të tilla se shqiptarët jetuan në Antikitet në shumë nga zonat ku ata gjenden akoma dhe sot, unë mbështes edhe mendimin e linguistëve, të cilët e konstatojnë thjesht se ne nuk mund të provojmë që gjuha moderne shqiptare vjen nga ilirishtja, pasi ne nuk e njohim aq mirë sa duhet atë. Mund të ekzistojë një vazhdimësi iliro-shqiptare, por për momentin ku ndodhen kërkimet tona, kjo është vetëm një hipotezë. Por siç e theksova, emri i paraardhësve të shqiptarëve modernë dhe pyetja se ku ata janë vendosur duhet të ndahet në dy pyetje të ndryshme. Duhet të theksohet, se ka akoma nevojë të vazhdohet të bëhen kërkime e veçanërisht mbi toponimet. Së fundmi, unë shpresoj se ky studim do të konsiderohet për çfarë ai përfaqëson: një përpjekje për t’ju përgjigjur pyetjeve shkencore. Fatkeqësisht, ky lloj studimi është për momentin paksa i vështirë në Ballkanin shqiptar për shkak të politizimit të tij. E nuk është vetëm teoria shqiptare e vazhdimësisë iliro-shqiptare, por është gjithashtu edhe mohimi i autoktonisë shqiptare në Ballkan nga grupe nacionaliste në vendet fqinje. Teoria e ilirëve apo origjina pellazge e shqiptarëve u zhvillua në shekullin e 19-të nga pjesëtarët e Lëvizjes Kombëtare shqiptare, konsideruar si një përgjigje direkte kundrejt pretendimeve të nacionalistëve grekë dhe serbë, të cilët i justifikonin pretendimet territoriale me argumentin se Shqipëria ishte një komb pa histori. Por megjithëse grupe nacionaliste në Greqi dhe në Serbi akoma vazhdojnë të qëndrojnë mbi këto ide, duhet nënvizuar se studiuesit jashtë Ballkanit nuk i marrin seriozisht këto pretendime. Vetëm se për sa kohë shumë anëtarë të elitës shqiptare, e diskutojnë temën e vazhdimësisë si një çështje politike dhe jo një çështje shkencore dhe për sa kohë nuk ekziston vullneti për të analizuar mënyrën se si kjo teori doli në pah në shekullin e 19-të dhe 20-të etj, dhe për sa kohë flitet për të ‚vërteta‘ historike, dhe jo përgjithësisht për rezultate të proceseve politike, sidomos të politikës shtetërore të Shqipërisë enveriste, ku i tërë ky problem nuk mund të diskutohet asfare në një mënyrën të pastër shkencore“.

A ka një lulëzim të qytetërimit shqiptare në shekujt XII-XIII. Cilat ishin kushtet që e ndihmuan këtë?
„Nuk mendoj se termi ‚Civilizimi shqiptar‘ është i përshtatshëm për këta shekuj. Duhet të jemi në gjendje të bëjmë dallimin midis formave jetëshkurtra politike shqiptare në hinterlandin malor të Durrësit, i cili shërbeu në fund të shekullit të 11-të qoftë si një rrugëdalje e autoritetit bizantin, vendosur në bregdet, por në fillim të shekullit të 13-të, doli gjithashtu nga mbetjet e Perandorisë Bizantine mbas Kryqëzatës së Katërt (1204). Nuk gjenden gjurmë të një civilizimi specifik shqiptar të sensit etnik, sipas koncepteve në zonën e Shqipërisë moderne, por shihet një lulëzim i kulturës bizantine në Shqipërinë Qendrore dhe atë Jugore ndërsa në Veri kultura urbane është po kështu impresive: njerëz që flisnin gjuhën shqipe jetuan në të dyja këto zona kulturore.
Më tej akoma, të dyja kulturat si ajo bizantine dhe adriatiko-katolike nuk ishin monoetnike, por përfshinin grupe linguistike të ndryshme: Shqiptarë, Sllavë të Jugut, Dalmatë Romanikë dhe Vllehë në veri, Shqiptarë, Grekë, Vllehë në Jug. Veçanërisht Bizanti ishte një perandori shumë-etnike ku Ortodoksia shërbente si një lidhje e përbashkët midis grupeve të ndryshme linguistike. Duhet theksuar se veçanërisht kultura urbane nga Durrësi e shtrirë deri më poshtë në jug e përbënte deri në fund të shekullit të 13-të shumë të përfaqësuar elementin grek; edhe njëherë ‚Grek‘ do të thotë grekofonët ortodokse njerëzit e qytetit, të cilët ishin shtylla kurrizore e kulturës Bizantine në vendet e ulëta dhe në bregdet“.

Ju i keni kushtuar „Skënderbeut“, një punë shumë të madhe. Mendoni se i ka plotësuar parametrat tuaj? Dhe, botimi juaj i fundit „Shqiptarët“, a i plotëson kërkesat tuaja për ta vendosur ashtu si duhet historinë shqiptare në një kuadër ballkanik?
„Te dy librat kanë sfond të ndryshëm. ‚Skënderbeu‘ është rezultat i shume viteve kërkime arkivash, ndërsa ‚Shqiptarët‘ është një ese historike, e cila përpiqet të na japë një perspektivë të re alternative në historinë shqiptare. Si një ese, ky libër mbështetet vetëm pjesërisht në kërkimet e mia personale, ndërsa me shumë mbështetet në veprat e atyre historianëve, emrat e të cilëve i kam cituar në hyrjen e librit. Libri u shkrua për një shtëpi botuese të madhe gjermane, e cila dëshironte një hyrje në historinë Shqiptare për lexuesit në botën gjermano-folëse. Lexuesi shqiptar do të njihet me shumë detaje, por ndoshta jo me prezantimin dhe interpretimin e tyre. Unë doja të paraqisja historinë shqiptare si një histori të hapur, në kuptimin që shqiptarët nuk ishin të izoluar nga fqinjët e tyre siç shkruanin historianët enveristë – duke e modeluar historinë e tyre në realitetin ekstrem të Shqipërisë enveriste – por që historia e Shqipërisë është shumë më e pasur dhe me shumë më tepër ngjyra se rrëfimi standardi monolitik, i cili është i prodhuar nga Akademia Shqiptare. Historia e Shqipërisë, ashtu si ajo e Ballkanit, nuk është përshfaqur si një Ballkanike: por theksohet se kjo histori ndërvepron, fqinjëron, shpesh herë është në simbioza me ata që e rrethojnë si grekët, sllavët apo vllahët. Historia e Shqipërisë nuk është ‚rrethuar‘ nga armiqtë e përjetshëm, por ka qenë një tendosje historie komplekse nga tiparet social-kulturore të përbashkëta të njerëzve në Ballkan e deri tek izolimi etno-kombëtar kryesisht në shekullin e 20-të dhe 21-të, kështu që konfliktet midis vendeve dhe kombeve duhet të përshkruhen në periudhën në të cilën ato ndodhën,por ato nuk duhet të projektohen në një të shkuar të largët kur këto lloj konfliktesh nuk ekzistonin, pra tensione etno-kombëtare midis shqiptarëve dhe fqinjëve të tyre“.

Historianët shqiptarë e kanë ndarë historinë tonë në katër vëllime, që përfshijnë po katër perioda kohore shumë konvencionale. E shihni të drejtë këtë ndarje dhe pse e shmangët në librin tuaj?
„Mendoj se ka gjithmonë qasje të ndryshme për çdo objekt shkencor. Shqipëria është një nga shtetet e fundit në Evropë së bashku me Rumaninë apo Maqedoninë – ku institucionet shtetërore si Akademitë, akoma prodhojnë një lloj historiografie zyrtare apo gjysmë zyrtare. Një model i tillë nuk gjendet as në Francë, Gjermani apo Angli apo në SHBA. Në Shqipëri, historia, është e perceptuar nga shtresa të gjera të shoqërisë, ende si një pasardhëse e kohëve komuniste dhe si një detyrë e autoriteteve zyrtare. Qasje alternative apo këndvështrime të reja shihen si pasojë një kërcënim potencial i interpretimit zyrtar. Struktura me katër volume e historisë reflekton një shkrim tradicional, i cili ndjek shtetin si model teologjik, ku apogjeu i historisë së Shqipërisë konsiderohet themeli i shtetit kombëtar në 1912. Krijimi i shtetit është elementi kyç i këtij narracioni, e kjo është arsyeja pse kjo ndërtoi traditën e shtetit në Antikitet dhe në kohët e Mesjetës, duke dhënë një imazh negativ të gjitha periudhave „të pushtimeve të huaja“ (kryesisht atij Osman) dhe fokusohet në shumë detaje në Lëvizjen Kombëtare dhe në shtetin kombëtar. Veçanërisht për periudhën komuniste nuk ka konsensus në interpretim – kjo është arsyeja që kapitulli i katërt shmang në titullin e tij termat ‚ komunist‘ apo ’socialist‘ duke përsëritur termin politik neutral ‚ periudha e pasluftës‘. Nëse dikush do përdorë koncepte të tjera për të analizuar historinë e Shqipërisë – kulturën, shoqërinë, hapësirën – ai domosdoshmërish duhet të përdorë korniza të tjera kronologjike. Qasje te tjera në rastin më të mirë janë plotësuese, ato nuk përjashtojnë njëra-tjetrën por nuk ka vetëm një variant të historisë. Unë mendoj se kryesore është që historianët duhet t’i shpjegojnë publikut të gjerë që qasjet e ndryshme na çojnë tek historia, dhe jo një interpretim i institucioneve shtetërore. Dhe ato mund të shpjegojnë programin e tyre shkencor dhe jo thjesht të fillojnë me periudhën e Paleolitike. Një shoqëri e përcaktuar si pluraliste nuk mund të ketë vetëm një variant të vetëm të historisë, pasi një historiografi e mirë, të paktën, përpiqet të kapë tendencat e reja të kërkimit. Kurse të katër volumet e historisë nuk i reflektojnë këto zhvillime moderne në disiplinën e historisë, dhe druhem se shumë historianë evropianë do të kishin probleme me një koncept të tillë si historiografia tradicionale kombëtare“.

Si e shikoni periudhën e pushtimit turk në Shqipëri? A e shikoni elementin shqiptar që kundërshtoi prej nacionalizmit apo thjesht prej kushteve ekonomike dhe marrjes në ushtri?
„Ky është një diskutim kyç në shoqërinë shqiptare dhe historiografinë e saj, dhe është fatkeqësi që Turqia ndërhyri së fundmi në diskutime të tilla duke i imponuar Republikës së Kosovës një komision miks për rishikimin e teksteve të historisë në shkolla. Nuk ka dyshim që rrëfimi tradicional zyrtar shqiptar e paraqet Perandorinë Otomane me ngjyra të errëta. Ai fokusohet shumë në kryengritjet dhe shumë pak ka shpjeguar rolin që myslimanët shqiptarë luajtën në Perandori që në fillimet e hershme. Ne fakt, armiqtë më të rrezikshëm të Skënderbeut ishin shqiptarët, të cilët ishin të konvertuar në Islam.
Një rishikim i këtij imazhi shumë të keq megjithatë nuk duhet të na çojë tek një idealizim jokritik i Perandorisë Otomane, një tendencë kjo e mbështetur shumë nga zyrtarët e sotëm politikë turq.
Sundimi Otoman zgjati për pothuajse 500 vjet, dhe përgjatë kësaj periudhe të gjatë, pjesë të tëra të Shqipërisë ishin plotësisht të shkatërruara (tokat e Skënderbeut më 1460-ën, Shqipëria Venetike), ndërsa e njëjta pjesë u shndërrua më vonë në një qendër të shndërritshme të perandorisë Otomane (hapësira e Shkodrës), apo nuk ka asnjë dyshim që qytetet si Elbasani arritën kulmin e zhvillimit urban dhe jetës së qytetëruar në shekullin e 17-te nën sundimin Otoman; nuk ka po ashtu dyshim që perandoria joshi një numër të madh të myslimanëve shqiptarë të cilët shtuan radhët e elitës perandorake: si dhe nuk ka asnjë dyshim se shumica e shqiptarëve suni i qëndruan besnikë Perandorisë deri në fund. Në anën tjetër, shoqëria shqiptare ishte shumë e tronditur nga pushtimi Otoman – të ndërruarit e etnisë nga Arbër në Shqiptarë është prova e një ndryshimi të thellë mentaliteti. Kryengritjet të cilat në historiografinë tradicionale janë të theksuara si shenjë e një kundërshtimi të vazhdueshëm veçanërisht në zonat malore, një zemërim i cili kishte të njëjtat arsye edhe si në pjesët e tjera të Ballkanit, ishin thjesht lokale ose rajonale dhe deri në shekullin e 19-të nuk ishin kombëtare. Islamizimi në shkallë të lartë mund të ndiqet hap pas hapi në zona të ndryshme të Shqipërisë, por nuk ka akoma një shpjegim të njëzëshëm për faktin që asnjë grup tjetër etnik në Ballkan ta ketë përqafuar Islamin në një përqindje kaq të madhe, ashtu siç e bënë shqiptarët. Kështu që pati integrim në sistemin Otoman – ku shqiptarët e besimit mysliman suni ishin shtylla e Perandorisë – dhe distancë politike drejt të njëjtës perandori në të njëjtin ambient mysliman suni. Babai i Ahmet Zogut e shpreh shumë bukur, kur i shpjegon një diplomati Austriak në fillim të shekullit të 20-të, që zona e Matit është plotësisht besnike e Sulltanit me kushtin që shteti Otoman nuk do të ndërhynte në çështjet lokale. Në shekullin e 19-të, shqiptarët ishin disi shpejt të ndikuar nga ideja e një shteti autonom brenda perandorisë Otomane; mbas pavarësisë së Greqisë në 1830 apo dhe si një reagim i kundër reformave në perandorinë Otomane, ku rebelët e Shqipërisë së Jugut formuan 30-35 vite më parë se 1878, qëllimin e një Shqipërie autonome brenda perandorisë Osmane politike. Unë mendoj se të gjitha këto shembuj tregojnë se është e vështirë të paraqesim një imazh të thjeshtë të shqiptarëve në perandorinë Osmane: Sunni-të, Bektashinj-të, anëtarët e urdhrave të tjerë dervishë, Ortodoksët dhe shqiptarët katolikë, fusharakët dhe malësorët, njerëzit e qyteteve dhe fshatarët, Shqiptarët në diasporë dhe brenda perandorisë Otomane, të shkolluar dhe analfabetë, kishin në periudha të ndryshme pozicione shumë të ndryshme në perandorinë Otomane. Dhe, asnjë nuk ka kundërshtuar që deri në shekullin e 20-të nuk kishte një hapësirë kombëtare të komunikimit shqiptar; shoqëria ishte kryesisht lokale, në rastin më të mirë rajonale, ashtu si në pjesët e tjera të Ballkanit ku pothuajse nuk kishte rrugë, hekurudha, telegrafe, jo sistem shkollor koherent dhe një rend publik shumë i dobët. Një histori shkencore e perandorisë otomane duhet të analizojë një sërë faktorësh lokalë, socialë, fetarë, kulturorë, si dhe modelin politik që ndryshoi për gjysmë mijëvjeçari.
Një qasje tjetër do të ishte diskutimi i trashëgimisë së shtetit otoman më 1912-tën; pothuajse një vend pa infrastrukturë, një traditë shumë e dobët në pjesëmarrje politike, institucione shumë të dobëta shtetërore, zona të mëdha që nuk ishin të integruara në administratën shtetërore që nuk paguanin taksat rregullisht, nuk e njihnin fare ligjin shtetëror (kryesisht në zonat malore),me një numër shumë të madh analfabetësh, diferenca sociale shumë të dukshme, integrim të dobët të kristianëve në administratën shtetërore. Kështu që mendoj se është krejt e qartë që nuk ka një lloj imazhi bardh e zi të perandorisë Otomane dhe që nuk mund të bëjmë një vlerësim kritik në cilësinë e një sistemi thjesht të mirë apo të keq“.

Shqiptarët, në disa këndvështrime mbahen si popull jo fetar. Kurse ju mendoni se shqiptarët u islamizuan në thelb dhe janë fetarë. Cilat janë shpjegimet tuaja për ta përshkruar si popull fetar, popullin shqiptar?
„Sapo vlerësova që shqiptarët nuk janë një përjashtim- ka njerëz që besojnë dhe që nuk besojnë ashtu si në vendet fqinje. Unë jam paksa dyshues për sa ka të bëjë me idenë që shqiptarët janë shumë më tepër tolerantë dhe më shumë indiferentë në besimin fetar se popujt e tjerë. Ka fenomene sinkretike si p.sh Myslimanët dhe Kristianët bëjnë pelegrinazhe në të njëjtën vend të shenjtë, bëjnë nderimin e të njëjtëve shenjtë, Myslimanë që adoptojnë praktikat popullore Kristiane, megjithëse fenomeni i Kriptokristianëve ekzistonte po ashtu dhe diku tjetër në Ballkan dhe në Anadoll. Aktivistët e Rilindjes përshfaqën idenë e tolerancës fetare dhe indiferencës për të ngushtuar boshllëkun e madh midis shqiptarëve Myslimane dhe ata Kristianë; por dëshmi për tensione midis shqiptarëve myslimanë dhe kristianë ka tepër shumë; nëse do ti hidhni një sy të dhënave. p.sh raportet e konsujveaustriak që nga fundi i shekullit 19-të në Kosovë janë plot me detaje rreth dhunës së Myslimanëve shqiptarë kundër katolikëve shqiptarë; po ashtu në Kosovë Myslimanët shqiptarë thoshin që Guvernatori Otoman ishte thjesht i çmendur kur ky i fundit shpalli që Myslimanët dhe Kristianët do të trajtoheshin njëlloj në drejtësinë shtetërore. Por Lëvizja Kombëtare ia doli të kishte sukses në bindjen e shumë shqiptarëve se shteti duhet të mbizotërojë mbi bashkësitë fetare, nga impresioni i të qenit të kërcënuar nga serbët, malazezët dhe nga ekspansioni Grek që kontribuuan shumë në suksesin e këtij koncepti. Shkolla shtetërore dhe propaganda shtetërore, armiqësia ekstreme e regjimit komunist kundër besimit fetar ndihmuan të përhapej masivisht ideja, e cila sot është e pranuar gjerësisht si një element thelbësor në identitetin kombëtar. Një perspektivë kritike nuk e mohon këtë fakt, por e vendos nevojën e rishikimit të këtij fenomeni në një perspektivë të re. Nëse historianët shqiptarë do të bënin më shumë punë krahasuese, ata do të shihnin që historia shqiptare është pak e veçantë, dhe kjo është po ashtu e vërtetë edhe për historinë e besimeve fetare. Madje dhe nga periudha midis 1968 dhe deri në 1991, shumë shqiptarë mbetën besimtarë dhe praktikuan ritet e tyre në mënyrë të fshehtë. Në përgjithësi, është për t’u vëzhguar – dhe ky vëzhgim është i vërtetë për shumë nga historianët, të cilët studiojnë historinë e tyre e që shumë shpesh janë të përqendruar në çështjen e tyre kombëtare dhe e zmadhojnë veçorinë e kombit të tyre. Kështu që krahasimi do të ishte shumë i vlefshëm për një kuptueshmëri më të mirë të historisë kombëtare“.

Si e shikoni përfytyrimin shqiptar për një hapësirë kompakte shqiptare në shekujt e shkuar?
„Gjithë lëvizjet kombëtariste synojnë për një territor kompakt kombëtar dhe pothuajse pa asnjë përjashtim ato e projektojnë këtë ideal që nga e shkuara. Ne dimë se ideja e kombësisë homogjene ka shkaktuar luftëra të tmerrshme, miliona viktima dhe shkatërrime të rajoneve te mëdha; p.sh., shembulli i fundit ishin luftërat në ish- Jugosllavi. Nacionalizmi shqiptar, po ashtu, ëndërroi për një Shqipëri të madhe homogjene; megjithëse në fund të shekullit të 19-të, kjo ishte Shqipëria e katër vilajeteve. Anipse, megjithëse Shqiptarët jetuan në këto katër vilajete, (dhe në pjesë të tjera të perandorisë Otomane – bashkësia më e madhe shqiptare, Stambolli, nuk ishte pjesë e këtij vizioni hapësinor), ata nuk ishin të kudondodhur në shumicën etnike; konstelacioni etnik përpara 1912 ishte shumë kompleks, identitetet kombëtare (p.sh në jug të Shqipërisë/ Epiri në pjesët Ortodokse) dukeshin ende.
Mendoj se modeli i Jakob Filip Fallmerayerit, të cilin e kam përdorur në librin tim, është shumë i vlefshëm: ai ndërtoi një zonë qendrore me një shumicë shqiptare të pastër: kjo ishte bërthama historike e quajtur Shqipëri, e thënë rëndom territori i Shqipërisë moderne; ekziston dhe zona më e madhe, e dyta në Ballkan, ku shqiptarët u vendosën me dendësi të ndryshme, një zonë e cila historikisht nuk u quajt Shqipëri (Kosova, Maqedonia, Lugina e Moravës së Sipërme, por gjithashtu dhe fshatrat shqiptare dhe të vendosurit në Bosnje, Serbinë Qendrore, Bullgari, Trakë, Greqi dhe së fundmi në Stamboll si qendra më e madhe urbane e Shqiptarëve në Perandori). Unë mendoj se duhet të punojmë me modelin hapësinor, i cili është i hapur; Historia e Shqipërisë nuk është thjesht shtesa e Shqipërisë plus Kosova, plus Shqiptarët në Maqedoni. Historia e Shqipërisë është po ashtu historia e Ballkanit, në kuptimin që nuk mund të përjashtohen shqiptarët që jetojnë në pjesë të tjera të Ballkanit. Kjo histori, megjithatë, nuk mund të jetë e izoluar, ajo duhet të fokusohet në njëtrajtshmërinë e shqiptarëve me fqinjët. Kjo sigurisht që është një sfidë për historiografinë sepse po ashtu historiografitë fqinje p.sh në Greqi apo Serbi më shumë fokusohen ’në popujt e tyre‘ dhe injorojnë komunitetet e tjera. Historiografia duhet të shpëtojë nga burgu i izolimit kombëtar; pra duhet të studiohet grupi juaj por pa eliminuar fqinjin tuaj nga historia“.

Kosova përbën një fushë shumë të ngatërruar studimi mes serbëve dhe shqiptarëve. Si e shikoni autoktoninë e serbëve dhe shqiptarëve në Kosovë dhe pretendimet për vjetërsinë shqiptare në Kosovë?
„Së pari, i tërë diskutimi ka dhe njëherë tjetër, dy nivele. I pari është fatkeqësisht jo shkencor, shumë i politizuar dhe emocional. Ka një kërkesë të madhe për të vërteta të thjeshta dhe pozicione maksimaliste, në kuptimin ku shumë serbë tolerojnë vetëm adoptimin e plotë të perspektivës së tyre, dhe shumë shqiptarë sillen në të njëjtën mënyrë. Nuk është frytdhënëse nëse kërkimi dhe pasioni kombëtar ngatërrohen kaq fort. Së dyti, niveli i kërkimit shkencor, është, përsëri, kompleks. Megjithëse nacionalistët në të dyja krahët pretendojnë se njohin të vërtetat e tyre dhe sulmojnë këdo, që nuk ka të njëjtin mendim, ne duhet të pranojmë se sot ka vetëm pak studime të paanshme e të kuptueshme në historinë demografike të zonës. Të dyja palët përshkruajnë se pala tjetër është ajo Barbare që erdhi së fundmi dhe shkatërroi një shoqëri në lulëzim. Ngjashmëria në sulme ka dhe ne tekstet e shkruara: për shqiptarët, barbarët paganë serbë shkatërruan provincën kristiane të Dardanisë dhe shkatërruan civilizimin e tij Roman: Serbët kështu shihen si rreziku që vjen nga Lindja; për Serbët, malësorët e egër shqiptarë myslimanë në shërbim të perandorisë Otomane sollën kaos në tokat me kulturën serbe- në këtë rast, shqiptarët janë njerëzit e pa civilizuar nga Lindja Islamike. Siç e thashë më sipër, proto-shqiptarët jetuan në Kosovë në Antikitet; me ardhjen e komuniteteve Sllave, modelet etnike pësuan një ndryshim të madh. Deri tani, ne dimë shumë pak rreth bashkekzistencës së proto-shqiptarëve me Sllavët; gjuha Shqiptare dhe toponimet janë burimet tona më të rëndësishme. Dokumentet e shekullit të 14-të dhe të 15-të qartësisht i tregojnë shqiptarët si fshatarë gjedhëritës sidomos në atë që sot është Kosova Perëndimore, por ka gjithashtu dokumente që i atashojnë shqiptarët p.sh. në Maqedoninë Qendrore. Meqë nuk ekzistojnë statistika etnike, por më shumë sepse termi i etnisë kishte një kuptim të ndryshëm në Mesjetë, është shumë e vështirë që të dimë konstelacionin etnik të Kosovës në ato kohë. Por është megjithatë mjaft e qartë – dhe kjo është theksuar nga orientalisti shqiptar Selami Pulaha, se shumica dërmuese e Shqiptarëve në Kosovë ishin Ortodoksë dhe ndiqnin ritus-in sllav1. Është shumë evidente, që nuk kishte antagonizma etnike midis serbëve dhe shqiptarëve në Kosovë. Kosova ishte një shoqëri ortodokse e traditës së kishës Serbe, e përbërë nga serbët, shqiptarët dhe vllehët. Kosova ka qenë një zonë me një numër të madh emigrimesh: Shqiptarët dhe Malazezët që kthehen, Serbë dhe Shqiptarë që ikin; shumë shpesh, ky migrim ishte në shkallë të vogël- familje komplekse që migronin nga Shqipëria Qendrore dhe Veriore dhe nga Mali i Zi për shkak të varfërisë apo gjakmarrjes zakonisht nuk u regjistruan nga autoritetet Otomane. Popullsia shqiptare në Kosovë është, ashtu si Serbët e Kosovës, produkt i autoktonisë (nga Antikiteti apo Mesjeta) dhe i migrimeve; me islamizimin, u krye po ashtu një proces i shqiptarizimit të Serbëve, të cilët u konvertuan në Islam; e meqë shumica e myslimanëve ishin Shqiptarë dhe meqë ata u martuan në komunitetin e tyre fetar (jo etnik), ata ngadalë adoptuan vetveten me ambientet e reja. Raportet e konsullit Austriak në fund të shekullit të 19-të, po ashtu tregon presionin në fshatrat serbë të cilët me tej u shqiptarizuan.
Në anën tjetër, në mjedisin ortodoks, shqiptarët Ortodoksë tentonin të orientonin vetveten drejt gjuhës serbe. Të dyja proceset janë politizuar shumë, jo të paktën nga teza serbe e Arnautasi-ve, d.m.th. që pretendohet se të gjithë shqiptarët në Kosovë janë „në të vërtetë“ serbët e Islamizuar dhe shqiptarizuar, gjë e cila sigurisht, nuk është e vërtetë. Por proceset e adaptimit kulturor me grupin më të fortë brenda një komuniteti fetar mund të ndeshen akoma p.sh. në Maqedoni. Edhe një herë tjetër, një lexim i kujdesshëm i burimeve tregon një situatë shumë komplekse e cila nuk korrespondon me teoritë sempliciste nacionaliste në të dyja krahët“.

A e ka dëmtuar historiografia shqiptare e pasluftës së dytë botërore historinë e Shqipërisë?
„Ka prodhuar historinë e Shqipërisë. Meqë nuk kishte kërkime institucionale përpara L2B, historiografia komuniste nuk kishte kundërshtarë. Mbas 1945, për herë të parë në historinë e Shqipërisë, Shteti përdorte të gjitha mjetet e tij për të prodhuar dhe propaganduar versionin e tij zyrtar të së shkuarës. Fatkeqësisht, kjo ndodhte në një shtet Orvellian, ku historianët ishin thjesht mjete në duart e diktatorit, i cili personalisht diktonte linjat kryesore të interpretimit. Kjo ishte periudha ku shumë nga Shqiptarët u konfrontuan për herë të parë me historinë – e sistemi shkollor i shtetit të ri integroi për herë të parë gjithashtu fëmijë nga zonat rurale dhe familjet e varfra. Shumica e shqiptarëve besojnë se çfarë mësuan në shkollë dhe lexuan e dëgjuan në media është e vërteta e vetme. Atyre nuk ju është shpjeguar kurrë se historia u shkrua nga njerëz, të cilët ishin objekte të një programi të madh indoktrinimi dhe propagande. Vazhdimësia e elitës dhe presioni i madh politik mbi historianët bëri që diskutimi i hapur i historiografisë komuniste të ishte i pamundur. Aleks Buda, përgjegjës për shovinizmin Kombëtar-Stalinist, ashtu, sikundër Arshi Pipa vendosi ‚ksenofobinë, sllavofobinë, izolimin, homogjeninë etnike dhe unitetin gjuhësor‘ (dikush mund të shtojë edhe grekofobinë, ortodoksofobinë po ashtu) konsiderohet akoma si një shtyllë e kulturës Shqiptare. Kritikët ose u denoncuan si jo-profesionistë (sepse ata nuk u rekrutuan në institucionet kërkimore për shkak të mendimeve të tyre ndryshe) apo si të huaj me qëllime të errëta. Këndvështrimi enverist gjendet akoma në trurin dhe shpirtin të paktën e disa njerëzve që merren me temat historike në shoqërinë që i rrethon. Vetëm disa nga intelektualët shqiptarë kanë kurajën të kritikojnë historiografinë zyrtare, apo vetëm vitet e fundit kanë treguar një tolerancë disi modeste te medias Shqiptare dhe elitës drejt këtij qëndrimi. Ashtu siç është, trashëgimia komuniste në historiografi është një pengese serioze për hapjen mendore të shoqërisë shqiptare. Për sa kohë që historianët duhet të përballën me sulme e kërcënime të forta, nëse ata formulojnë rrëfime të tjera, Shqipëria nuk mund të karakterizohet si një shoqëri liberale dhe e hapur“.

Si e shikoni Shqipërinë, më afër Perëndimit apo Lindjes?
„Unë kam përdorur Lindjen dhe Perëndimin në titullin e librit tim, vetëm për të treguar kornizën kulturore në të cilën u zhvillua shoqëria shqiptare, por jo si një njësi ontologjike. Lindja apo Perëndimi janë dy terma kyç në debatin e vazhdueshëm mbi identitetin kombëtar në shoqërinë Shqiptare, por unë mendoj se pyetjet qendrore janë të tjera: a jetojnë Shqiptarët në një shtet ligjor, me institucione të besueshme shtetërore, një shkallë korrupsioni të ulët, një demokraci pluraliste, ku opinionet e ndryshme pranohen si një pjesë esenciale e jetës politike, ku kundërshtarët nuk janë ‚tradhtarë‘ apo ’spiunë‘. Unë kam përshtypjen se shumë shqiptarë do të dëshironin një model të tillë, por për shkak të vështirësive ekonomike, përpjekja e përbashkët për të mbijetuar ekonomikisht, ndikimi i kudondodhur i politikës në jetën sociale dhe politike, bën që shumë njerëz nuk e kanë fuqinë apo mundësinë të luftojnë për këto vlera. Ekziston një opozitë politike radikale, e cila megjithatë ofron më shumë slogane nacionaliste dhe demonstron një shkallë të lartë pa aftësie në çështjet e politikës ekonomike. Përveç kësaj, perspektiva evropiane e ka humbur joshjen e saj, dhe është shfaqur Turqia si një lojtar i ri. Turqia është një shtet me një numër të konsiderueshëm njerëzish të persekutuar apo të burgosur për shkak të ideve të tyre, me një media vetëm pjesërisht të lirë, ku nacionalizmi i fortë ofron një model të ndryshëm për udhëheqësit shqiptarë. Në kontekstin e Lindjes se Afërme, Turqia është një demokraci, por duke u krahasuar me shtetet e Evropës, Turqia është akoma një shtet me një demokraci në zhvillim. Për momentin, Lindja dhe Perëndimi nuk janë vetëm terma në debatin e brendshëm kulturor Shqiptar, por gjithashtu shumë mundësi për orientim politik. Shpërthimi i retorikave nacionaliste që ndodhën rreth 28 Nëntorit 2012 japin përshtypjen se liderët politikë janë më shumë të interesuar në mbrojtjen e privilegjeve të tyre duke u fshehur pas zhurmës nacionaliste- kurse pyetja themelore nuk është Lindja apo Perëndimi, por se si do arrijë Shqipëria të ndërtojë një nivel shtetëror të ndershëm dhe si do t’u ofrojë ky shtet një jetë të paqtë qytetarëve të tij“.

(d.b/Milosao/BalkanWeb)

“NATO against forming of Kosovo army”

To much criminals and terrorist in the Kosovo governmet!

“NATO against forming of Kosovo army”

PRIŠTINA — NATO does not agree with the idea of Kosovo getting its own army, Priština-based Albanian language daily Koha Ditore writes.

 

According to the daily, the main obstacle to the forming of the Kosovo army are four NATO member states that have not recognized Kosovo’s independence.

“Kosovo can decide to turn the Security Force into Kosovo Army but NATO would not like such a step at all. The future status of the Kosovo Security Force is unclear and it remains a topic for debates within NATO,” a source told the daily.

A high-ranking NATO official said that the alliance was looking for a way out from the current situation since KFOR troops could not remain in Kosovo forever.

However, according to the source, a planned transformation of the Kosovo Security Force into Kosovo is not possible, regardless of statements of top Kosovo officials.

The Koha Ditore’s source says that NATO believed that the Kosovo institutions would not risk transforming the Kosovo Security Force into the army without NATO’s consent.

Turkish Defense Minister Ismet Yilmaz has stated that Kosovo should have its own army.

“Kosovo is an independent and sovereign state and it should have the same rights, no more and no less, as other countries in the region. Just like all other countries that have courts and other institutions like an army, Kosovo should be entitled to its army as well,” he said after a meeting with Kosovo Security Force Minister Agim Ceku.

B92
FSK-ja ushtri, nuk e ka pëlqimin e NATO-s

http://www.koha.net/?page=1,13,134272