Gegen freie Völker : Libyen war unter Gaddafi reich und sicher – dann kam die NATO

Ein Meer erfundener Geschichten, nachdem Hillary Clinton, mit Vorsatz Obama taeuschte und Kriminelle finanzierte ueber Katar, den Saudis, VAE und Clemens von Goetze ebenso dabei mit dem Auswaertigem Amte. Heute tobt dort Martin Kobler herum, ein korrupter Gruener, der unter Joschka Fischer Karriere machte.

Gegen freie Völker
Libyen war unter Gaddafi reich und sicher – dann kam die NATO

Gaddafi, Sarkozy, Cameron
Großes Bild: Gaddafi. Kleines Bild: Der damalige britische Premierminister David Cameron mit dem damaligen französichen Präsidenten Nicolas Sarkozy besuchen in einem Krankenhaus in Triopolis jene Libyer, die für westliche Interessen gegen Gaddafi gekämpft haben. Bildrechte Gaddafi: Bild: By U.S. Navy photo by Mass Communication Specialist 2nd Class Jesse B. Awalt/Released via wikimedia.org (Public domain). Bildrechte kl. Bild: Number 10 via flickr.com (CC BY-NC-ND 2.0)

Die Globalisten wollen auch in Afrika keine freien Völker: 2011 bombte die NATO das blühende Libyen in eine chaotische Wüste.

von Florian Meyer

Muammar al-Gaddafi regierte mehr als 40 Jahre lang das libysche Volk, ehe er im Oktober 2011 im Zuge des NATO-Bombardements gefangengenommen und zu Tode gefoltert wurde. Nur wenige Kräfte in Europa erkannten, dass eine Partnerschaft mit Gaddafi für Europa von grundlegender Wichtigkeit gewesen wäre – gerade im Angesicht der beginnenden Völkerwanderung von Afrika in Richtung Europa. Libyen war von jeher ein strategisch wichtiger Brückenkopf nach Europa und so gab es Bestrebungen, mit Libyen zusammen zu arbeiten, um eben dort die afrikanischen Heerscharen an der Fahrt nach Europa zu hindern. Doch diese besonnenen Kräfte innerhalb der Europäischen Union konnten sich nicht durchsetzen – und die NATO startete im März 2011 mit ihrem Militärschlag gegen Libyen. Gaddafi warnte damals die Europäer:

„Hört, ihr Völker der NATO. Ihr bombardiert eine Mauer, die bisher der afrikanischen Migration nach Europa und den Terroristen der Al-Kaida standgehalten hat. Diese Mauer ist Libyen und ihr seid dabei, die zu zerbrechen. Welche Narren ihr seid! Ihr werdet dafür in der Hölle schmoren, dass ihr diese Lawine von Migranten aus Afrika zugelassen und Al-Kaida unterstützt habt. So wird es sein. Ich lüge niemals. Und ich lüge auch dieses Mal nicht.“

Diese Worte gab Gaddafi im Jahr 2011 kurz vor seinem Tod gegenüber der russischen Tageszeitung „Sawtra“ in einem Interview zu Protokoll und sollte damit mehr als Recht behalten. Der russische Experte Boris Dolgow, ein führendes Mitglied am Orientalistik-Institut der Russischen Akademie der Wissenschaften, ergänzte später die Worte Gaddafis folgendermaßen:

„Dass die Flüchtlingskrise das Resultat der Politik der USA und der Europäer ist, ist sonnenklar. Die Zerstörung des Irak, die Zerstörung von Libyen und der Versuch, Baschar al-Assad in Syrien mit Hilfe islamischer Radikalisten zu stürzen – dafür ist die Politik der EU und der USA verantwortlich und die Abertausende Flüchtlingsströme sind ein Ergebnis dieser Politik.“

Gaddafis Testament

Heute findet man nur mehr Berichte, welche den Volksführer Gaddafi als „Verrückten“ und „Despoten“ brandmarken. Das libysche Volk sei von einem Tyrannen „befreit“ worden. Die nachfolgenden Ausführungen stehen dieser im Westen verbreiteten Meinung allerdings entgegen. Gaddafi selbst bezeichnete sein Wirken als einen „Dienst am libyschen Volk“, an dessen Seite er „siegen oder sterben“ wolle. 2008 wurde er von über 200 afrikanischen Königen und traditionellen Stammesherrschern als „König der Könige“ von Afrika ausgerufen. Er war Präsident der Afrikanischen Union. In seinem Testament erinnerte er daran, wie er in jahrzehntelanger Mühe für das Volk Wohnungen, Spitäler und Schulen baute.

Lesen Sie im aktuellen Magazin Info-DIREKT mehr zu Gaddafis Testament. Erfahren Sie warum er aus Sicht des Westens unbedingt beseitigt werden musste und warum es nun vielleicht wieder Hoffnung für Libyen gibt.

US-Diplomat prophezeit Sieg Assads und kritisiert Interventionspolitik

Enver Robell ueber Behgjet Pacolli: Das Ende eines Bauern und das Ende einer politischen Karriere eines Schneiders

Fundi i një farse dhe fundi i karrierës politike të një tyxhari


Nga Enver Robelli

Gati tre muaj pas zgjedhjeve parlamentare të Kosovës dje mori fund një farsë. Behgjet Pacolli tha se ka vendosur të braktisë koalicionin me Lidhjen Demokratike të Kosovës (LDK). Mërmëriti për ndarjen e rrugëve mes partisë së tij dhe LDK-së. Tha se nuk ka bërë marrëveshje me koalicionin PAN për bashkëqeverisje, por njëkohësisht paralajmëroi një takim me Ramush Haradinajn gjatë ditës. Në fund të majit Pacolli tha në Kamenicë se koalicioni i partisë së tij (AKR) me LDK-në është «koalicion i shpresës». Pastaj u bëri thirrje zgjedhësve të përkrahin Refiqe Tërnavën për deputete në parlamentin e Kosovës. Refiqe Tërnava nuk mori besimin e qytetarëve për të hyrë në parlament dhe ky padyshim është lajm i mirë për demokracinë e brishtë kosovare. Lajmi tjetër i mirë është edhe largimi i Pacollit nga aleanca me LDK-në, sepse ai, në të vërtetë, nuk ka qenë kurrë në koalicion me LDK-në, por vetëm një «kalë Troje» i PDK-së në kampin kundërshtar politik. Është mirë që kjo maskaradë mori fund. Dhe me këtë, fatmirësisht, edhe karriera politike e një tyxhari. Për zbavitjen e publikut kanë qenë edhe deklaratat e Agim Bahtirit se AKR nuk do të bëjë kurrë koalicion me PDK-në.

Tani Pacolli sërish do të thotë se u sakrifikua për Kosovën, se e ka vështirë ta refuzojë Ramush Haradinajn, të cilin dikur e quante «mosmirënjohës» për paratë që ia kishte dhënë gjatë gjykimit në Hagë (sipas tij «1,1 milionë euro»). Dokrra në prag të vjeshtës.

LDK dhe kreu i saj Isa Mustafa bën një gabim të madh, kur e pranuan në koalicion AKR-në. Sepse AKR në thelb nuk është parti politike, por një grup parapolitik për ndjekjen e interesave të familjes Pacolli në fushën e biznesit, në privatizime hotelesh e fabrikash, në lojëra me sigurime, në ndërtime. Është si të thuash partia rezervë e PDK-së për raste emergjente. Dha ja ku shfaqet tani Pacolli për t’i «ndihmuar Kosovës». Pas kalkulimeve disa javore, pas shtirjes sikur nuk do të bëjë kurrë koalicion me PAN-in, pas «rritjes së çmimit», pas takimeve larg syve të opinionin ai mund të ketë negociuar një marrëveshje dobiprurëse për të dhe klanin e tij.

Deri më sot marrëveshjet politike që i ka bërë Pacolli kanë qenë në dobi të tij dhe në dëm të Kosovës. Në fund të viteve ‘90 tentoi të bëjë shumë dëm, duke pranuar rolin e emisarit të regjimit të Boris Jelcinit në «zgjidhjen e konfliktit të Kosovës». Në këtë mision u pengua sidomos nga Fehmi Agani, atëherë nënkryetar i LDK-së. Pas luftës Pacollit filluan t’ia ledhatojnë egon komandantët e shndërruar në politikanë dhe ia hapën rrugën për të hyrë në politikë me një qëllim: shkatërrimin e Lidhjes Demokratike të Kosovës. Situata qe e favorshme për shkak se LDK gjendej në duart e dy politikanëve të papërgjegjshëm (F. Sejdiut dhe N. Dacit), të cilët si atëherë dhe sot besojnë se egoja e tyre është më e rëndësishme se fati i një partie me merita historike, përkundër të gjitha mangësive e gabimeve që ka LDK.

Në shumë ministri kosovare tani nëpunësit presin me ankth se ku do t’i dërgojë Pacolli tyxharët e tij. Po flitet për pesë ministri që do të marrë AKR. Një fuqi marramendëse për një parti qe ka 4 deputetë dhe po të mos ishte LDK as që do të kalonte pragun për të hyrë në Kuvend.

A do të vazhdojë Pacolli «lobimin» për Kosovën aty ku e la kur ishte zëvendëskryeministër? Me nënshkrime kontratash me firma të dyshimta në Afrikë, duke ngatërruar rolin e tij. Me «dhurata» (kompjuterë dhe kolltukë) për sundimtarët në Mali. Me sigurimin e njohjeve, të cilat pastaj rezultonin të jenë të pasigurta apo të pavërteta. Duket se të gjitha këto nuk do të luajnë rol në politikën e Kosovës, me rëndësi që Pacolli të kryejë punën e patericës politike.

Tani po hyn në skenën politike «shpëtimtari i komandantëve»  ose: versioni kosovar i Bogolub Kariqit, i cili edhe kur nuk ishte fare në parlament formonte grup parlamentar. Pacolli tha se do të krijojë një grup të ri parlamentar në Kuvendin e Kosovës. Këtë nuk mund ta bëjë, sepse ka vetëm 4 deputetë (madje njëri prej tyre, Korab Sejdiu, mund të qëndrojë në LDK). Por, as për këtë nuk duhet të bëhet merak Pacolli. Kadri Veseli dhe Ramush Haradinaj do t’ia sigurojnë pastaj numrat për grup parlamentar. Në pazarin politik të Kosovës çdo gjë është e mundur. I lumtur mund të jetë tani për tani edhe presidenti Hashim Thaçi, i cili duke shkelur rolin e tij kushtetues ka bërë çfarë ka mundur që shumica shqiptare e deputetëve të mbetet në opozitë. Tani i mbetet Thaçit që bashkë me Pacollin ta nisin dhe ta përfundojnë procesin e pajtimit të Kosovës me Serbinë. Pacolli ka përvojë në këtë drejtim. Pak ditë pas pavarësisë së Kosovës i pati thënë një gazete kroate se Serbia është nëna e Kosovës. Që të dy, të asistuar nga Ramush Haradinaj, do të kenë vetëm një problem: rreth 60 deputetë shqiptarë të opozitës.

http://www.javanews.al/fundi-nje-farse-dhe-fundi-karrieres-politike-te-nje-tyxhari/

TAP Gas Pipeline:OCCRP |Report: EU Politiker mit 2,8 Milliarden Euro bestochen von Aserbeischan

Man hat das System im Stile von Georg Soros uebernommen und Hillary Clinton, das die Saudis, Katar, oder Aserbeidschan fuer Geld Alles auch gefaelschte Berichte der EU, OSCE kaufen kann.

Alles lange bekannt, das jeder OSCE Abgesandte ebenso sofort bestochen wird, der dort auftaucht, wobei der Name Wolfgang Grossruck, einer Ratte hier nicht faellt, aber als besonders korrupt bekannt, wie der EU Kommissar: Johannes Hahn und Knut Fleckenstein. Die TAP Gaspipeline, ein kriminelles Produkt, der EU was lange bekannt ist, wo serioere Firmen schon ausstiegen, der Ausstieg vom Europarat, Experten schon lange gefordert wird.

The Azerbaijani Laundromat is a complex money-laundering operation and slush fund that handled $2.9 billion over a two-year period through four shell companies registered in the UK.

The scheme was uncovered through a joint investigation by Berlingske (Denmark), OCCRP, The Guardian (UK), Süddeutsche Zeitung (Germany), Le Monde (France), Tages-Anzeiger and Tribune de Genève (Switzerland), De Tijd (Belgium), Novaya Gazeta (Russia), Dossier (Austria), Atlatszo.hu (Hungary), Delo (Slovenia), RISE Project (Romania), Bivol (Bulgaria), Aripaev (Estonia), Czech Center for Investigative Journalism (Czech Republic), and Barron’s (US).

From 2012 to 2014, even as the Azerbaijani government arrested activists and journalists wholesale, members of the country’s ruling elite were using a secret slush fund to pay off European politicians, buy luxury goods, launder money, and otherwise benefit themselves.

Banking records revealing some 2.5 billion euro (US$ 2.9 billion) in transactions were leaked to the Danish newspaper Berlingske, which shared them with OCCRP. The two outlets then organized a collaborative investigation to track down where the money went.

The result is the Azerbaijani Laundromat — so called because the vast sums that passed through it were laundered through a series of shell companies to disguise their origin. The project reveals the many uses to which the country’s kleptocratic ruling clique puts some of its billions.

Among other things, the money bought silence. During this period, the Azerbaijani government threw more than 90 human rights activists, opposition politicians, and journalists (such as OCCRP journalist Khadija Ismayilova) into prison on politically motivated charges. The human rights crackdown was roundly condemned by international human rights groups.

Meanwhile, at least three European politicians, a journalist who wrote stories friendly to the regime, and businessmen who praised the government were among the recipients of Azerbaijani Laundromat money. In some cases, these prominent individuals were able to mobilize important international organizations, such as UNESCO and the Parliamentary Assembly of the Council of Europe, to score PR victories for the regime.

Nor do major Western financial institutions escape responsibility. The banking records in the leak — over 16,000 transactions in all — reveal that the core of the Azerbaijani Laundromat was formed by four shell companies registered in the United Kingdom. The country’s lax regulations allowed these companies to file registration paperwork that listed proxy or non-existent shareholders and disguise their true origins.

Moreover, the records show that Danske Bank, a major European financial institution, turned a blind eye to transactions that should have raised red flags. The bank’s Estonian branch handled the accounts of all four Azerbaijani Laundromat companies, allowing the billions to pass through it without investigating their propriety.

A majority of the payments went to other secretive shell companies similarly registered in the UK, indicating that the full extent of the scheme may be much larger than is currently known. Large amounts also went to companies in the UAE and Turkey. (Some of the transactions involve companies in the Russian Laundromat, a vast money laundering scheme previously exposed by OCCRP.)

The subsequent flow of much of these funds is unknown. But the records reveal that millions of dollars ended up in the accounts of companies and individuals across the world, including luxury car dealerships, football clubs, high-end travel agencies, and hospitals. Many of these recipients would not have understood the problematic nature of the transfers, and cannot be accused of doing anything improper. But their involvement reveals the many uses to which the scheme’s operators put their money.

The recipients also included prominent Azerbaijanis with government positions or connections. These include the family of Yaqub Eyyubov, Azerbaijan’s first deputy prime minister, who is one of the country’s most powerful politicians.

They also include Ali Nagiyev, a man responsible for battling corruption in Azerbaijan. As it turns out, he and his family were major users of the system.

Another $130 million likely went to AvroMed, a major drug company co-founded by Javashir Feyziyev, a member of the Azerbaijani parliament who specializes in building relationships with EU politicians. (The recipient’s actual ownership is hidden, but its records match what is known about the pharmaceutical giant.)

But where did all this money come from? Its precise origin is unclear — again, hidden behind a series of secretive shell companies — but there is ample evidence of its connection to the family of President Ilham Aliyev.

Almost half of the $2.9 billion came from an account held in the International Bank of Azerbaijan (IBA) by a mysterious shell company linked to the Aliyevs. The second and third biggest contributors were two offshore companies with direct connections to a regime insider. Some of the money came directly from various government ministries. Mysteriously, another portion came from Rosoboronexport, a state-owned Russian arms exporter. It is clear that the full extent of the Azerbaijani Laundromat will be explored for years to come.

All stories

What is a Laundromat?

The Azerbaijani Laundromat is the name given to a complex money-laundering operation that handled US$ 2.9 billion over a two-year period thanks to four shell companies registered in the United Kingdom.